غزل ۲۳۱ - کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد
غبار فتنه سراسیمهٔ سمند تو باد ۱

دمی که آتش حسن تو شعله خیز شود
هزار مردمک دیده ام سپند توباد ۲

سری که حلقهٔ فتراک دست می افتد
مروت است که گویند اسیر بند تو باد ۳

به مدعی چه دعاهای بد نکردم، لیک
دلم نداد که گویند اسیر بند تو باد ۴