غزل ۱۸۷ - این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند
این دو شمع اند که از یکدگر افروخته اند ۱

عشوه و ناز و تغافل که تراود از تو
شیوه ها را همه گویی ز هم آموخته اند ۲

ما فرو رفته به بحر غم بی پایانیم
جامهٔ ما نه به اندازهء ما دوخته اند ۳

دفع لب تشنگی از شعله نکردست کسی
مگر آن جمع که از آتش دل سوخته اند ۴

بندگان تو که درعشق خداوندانند
دو جهان را به تمنای تو بفروخته اند ۵

عرفی آنان که ز تحقیق مسایل مست اند
خون هم خورده از آن چهره برافروخته اند ۶