خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر از جدایی از کعبه و روی آوردن به دیر (نماد مسیحیت) به خاطر عشق به بت سخن می‌گوید. او از درد و زهری که در راه عشق چشیده می‌گوید و این که عشق، زندگی او را زیر و رو کرده است. در نهایت، شاعر به تیغ عشق اشاره می‌کند که مانند تیغی که بر سر اسماعیل کشیده شد، بر سر او نیز فرود آمده است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به رنج و زهر در عشق ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۷۰ - چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
تسبیح شکر گو شد و ناقوس ناله کرد ۱
بر آستان دیر نهادیم روی گرم
هر ذره صد معامله با روی لاله کرد ۲
آب حیات چون طلبد کس، که بخت ما
این زهر هم به خون جگر در پیاله کرد ۳
مجموعه ساز عشق الم نامه ی مرا
نا خوانده برد، خاتمه ی صد رساله کرد ۴
تیغی که تافت رو ز جگر گوشه ی خلیل
امروز عشق بر سر عرفی حواله کرد ۵
تسبیح شکر گو شد و ناقوس ناله کرد ۱
بر آستان دیر نهادیم روی گرم
هر ذره صد معامله با روی لاله کرد ۲
آب حیات چون طلبد کس، که بخت ما
این زهر هم به خون جگر در پیاله کرد ۳
مجموعه ساز عشق الم نامه ی مرا
نا خوانده برد، خاتمه ی صد رساله کرد ۴
تیغی که تافت رو ز جگر گوشه ی خلیل
امروز عشق بر سر عرفی حواله کرد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۹ - حرم پویان دری را می پرستند
گوهر بعدی:غزل ۱۷۱ - مرا دردی است که از داروی راحت بیش می گردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
