غزل ۱۶۸۳ - من که حیران ز ملاقات توام

من که حیران زِ مُلاقاتِ تواَم
چون خیالی زِ خیالاتِ تواَم ۱

به مُراعات کُنی دِلْجویی
اُه که‌ بی‌دل زِ مُراعاتِ تواَم ۲

ذاتِ من نَقْشِ صفاتِ خوشِ توست
من مَگَر خود صِفَتِ ذاتِ تواَم ۳

گَر کَرامات بِبَخشَد کَرَمَت
مو به مو لُطف و کَرامات تواَم ۴

نَقْش و اندیشهٔ من از دَمِ توست
گویی اَلْفاظ و عباراتِ تواَم ۵

گاه شَهْ بودم و گاهَت بنده
این زمان هر دو نِیَم، ماتِ تواَم ۶

دلْ زُجاج آمد و نورَت مِصْباح
منِ‌ بی‌دل شده مِشکاتِ تواَم ۷

ای مُهَندس که تو را لوحَم و خاک
چون رَقَم مَحوِ تو وِاثْباتِ تواَم ۸

چه کُنم ذِکر که من ذکرِ تواَم
چه کُنم رای که رایاتِ تواَم ۹

سَنُریهِمْ شُد و فی اَنْفُسِهِم
هم تواَم خوان که زِ آیاتِ تواَم ۱۰