غزل ۲۶ - نمیاید چو از دل بر زبان درد

نمیاید چو از دل بر زبان درد
ز دل بیرون کنم خود گو چسان درد ۱

نهم از درد تو تا میتوان داغ
کشم از داغ تو تا میتوان درد ۲

اگر این است راحتها، همان رنج
اگر این است آسایش همان درد ۳

به دردسر نمیارزد جهان هیچ
سر ما خود ندارد هیچ از آن درد ۴

ز دردم استخوان فرسود اکنون
کند مغزم بجای استخوان درد ۵

به بخت ما بروید از زمین داغ
به وقت ما ببارد ز آسمٰان درد ۶

مسیحا گو مدم بر ما که ندهیم
به عمر جاودانی یک زمان درد ۷

چه خواهد شد که گوید کشتهٔ ماست
غمت را اینقدر آمد زبان درد ۸

رضی سان کار بی دردان بسازم
گر از مرگم دهد این بار امان درد ۹