در این متن، شاعر از عشق و امید به وصال سخن میگوید و خود را در ابرهای عشق غرق میبیند. او از روشنایی خانهها و ارتباط خود با آنها صحبت میکند و خود را حجاب آب حیات میداند. شاعر از مطرب و موسیقی نیز یاد میکند و دعوت به شادی و نشاط میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حجاب آب حیات و ارتباط با عشق عرفانی نیاز به درک و تجربه بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۱۶۷۲ - روز باران است و ما جو میکنیم
بر امیدِ وَصلْ دستی میزَنیم ۱
ابرها آبِسْتن از دریایِ عشق
ما زِ ابرِ عشقْ هم آبِسْتَنیم ۲
تو مگو مُطرب نِیَم دستی بِزَن
تو بیا، ما خود تو را مُطرب کُنیم ۳
روشن است آن خانه، گویی آنِ کیست؟
ما غُلامِ خانههایِ روشنیم ۴
ما حِجابِ آبِ حیوانِ خودیم
بر سَرِ آن آبْ ما چون روغَنیم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.