غزل ۱۴۶ - به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست
نکرده جای غمش صد صفا هاست، که نیست ۱

مرا ز چشم تو هر شیوه ای که باید هست
همین نهفته نگه های آشناست، که نیست ۲

ز فتنه های جمال تو هر که بود رمید
کنون رمیده ز حسنت همین حیاست، که نیست ۳

دلی که چشم تو بیمارش از کرشمه نکرد
به ناز بالش غم تکیه اش سزاست، که نیست ۴

نهاد مرهم لطفی به دل که در دو جهان
به غیرت از دل چاکم همین وفاست، که نیست ۵

پس از ملال در آمد یه سینه، یار و بگفت
که نیم جان تو عرفی کجاست، که نیست ۶