غزل ۱۱۵ - وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست
ساغر لب ریز کفر بر سر ایمان شکست ۱

چون گل رخسار او، زآتش می برفروخت
شمع شبستان گداخت، رنگ گلستان شکست ۲

چون به ازل حسن دوست، خون ملاحت کشید
در دهن زخم ما، عشق نمکدان شکست ۳

بس که به عالم نماند، عافیت از عشق تو
همت آزادگان، قدر شهیدان شکست ۴

چاشنی داغ دل، روزی هر کام نیست
ور نه لب نان عشق، گبر و مسلمان شکست ۵

همت عرفی به بزم، خوان محبت کشید
ذوق نعیم بهشت، در ته دندان شکست ۶