غزل ۱۱۰ - مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است
برهنگی مطلب که آن لباس رعنایی است ۱

زبان ببند و نظر باز کن که منع کلیم
کنایت از ادب آموزی تقاضایی است ۲

دماغ یوسف اگر تر کنند کف ببرد
از این شراب که در ساغر تماشایی است ۳

نقاب می کشد ای دل تمام حوصله شو
که باز وقت شراب و کرشمه پیمایی است ۴

چنین که بر دم شمشیر و دشنه می غلتم
حسود را رسد گویدم که هر جایی است ۵

شهید عاطفت آن کرشمه ام که از سر مهر
تمام نقش طرازی و مشهد آرایی است ۶

به شوق دوست چه سازم که در شریعت عشق
خیال بی ادبی و نگاه رسوایی است ۷

مگو که نیست گنه کار تر از من عرفی
که این حدیث گرانمایه لاف یکتایی است ۸