غزل ۱۰۴ - حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است
دیوانه گی نتیجه نظارهٔ کسی است ۱

از جام کینه ام چو رود مست و خون چکان
می بارد از رخش که ستمگارهٔ کسی است ۲

غمخوار نیست هر که بود غمگسارجوی
بیچاره آن که منتظر چارهٔ کسی است ۳

از خاک گشتگان تو هر گل که می دمد
معلوم می شود که دل پارهٔ کسی است ۴

فارغ ز خیرگی نگر در روی آفتاب
این دیده آزمودهٔ نظارهٔ کسی است ۵

عرفی در آب و آتش اگر می رود روا است
بازش میاورید که آوارهٔ کسی است ۶