غزل ۹۶ - دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است
صنم تراش من از کفر غافل افتاده است ۱

مرا معامله در کوچه ایست با مرهم
که صد مسیح به یک زخم بسمل افتاده است ۲

به دیر می رود ای کعبه رو رهت ، فریاد
که مست خوابی و آتش به محمل افتاده است ۳

طواف کعبه مبادا که نا امید شوم
مدد کنید که جمازه در گل افتاده است ۴

من از فریب عمارت گدا شدم ور نه
هزار گنج به ویرانه ی دل افتاده است ۵

چگونه گریه بجوشد که چشم حیرانم
به آفتاب قیامت مقابل افتاده است ۶

ز بار درد سبک مایه دان شهیدان را
که در محیط محبت به ساحل افتاده است ۷

ز بحر جود کریمی که تشته در طلب است
هزار پایه گداتر ز سایل افتاده است ۸

به آستان محبت شهید شد عرفی
برهمنی به در کعبه بسمل افتاده است ۹