این شعر عرفانی از عرفی شیرازی، بیانگر عشق و دردهای روحی شاعر است. او از عشق الهی و رنج‌های ناشی از آن می‌گوید و خود را همچون کودکی نادان می‌داند که در ابتدای راه شناخت است. شاعر از ناتوانی در بیان مقصود و تنگی روزگار شکایت دارد و اشاره می‌کند که غم‌هایش همچون آتشی است که گل‌های غم را می‌جوشاند. در پایان، او از حق‌گویی و پذیرش هر آنچه دربارهٔ معشوق (خدا) گفته می‌شود، دفاع می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و اصطلاحات خاص آن دارد.
غزل ۶۳ - آتشین لاله ی دل صد ورق است
هر ورق مایده ی صد طبق است ۱
غشق می خوانم و می گریم زار
طفل نادانم و اول سبق است ۲
حرف مقصود نمی ریزد زود
خانه ی طالع من تنگ شق است ۳
گل غم زآتش من می جوشد
شیشه ی دل ز غمش پر عرق است ۴
از کتابی که منش در خواندم
لوح محفوظ نخستین ورق است ۵
عرفی از عیب تو گفتیم مرنج
هر چه در خق تو گویند حق است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
