غزل ۴۳ - صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است
ناقوس و تبش در گرو باده ی ناب است ۱

با قسمت خود هر که تو بینی جم و دارا است
محتاجی مردم همه آن سوی حساب است ۲

سیرابی و لب تشنگی از هم نشناسیم
این است که آسایش ما عین عذاب است ۳

حرمان مرا شوق دهد نشاء مقصود
بس تشنه فرو مرد ندانست که آب است ۴

گر کبک دل من نزند قهقه ی ذوق
معذور همی دار که در چنگ عقاب است ۵

توفیق بهانه است اگر عازم راهی
بشتاب که سرمایه ی توفیق شباب است ۶

دی پیر مغان گفت دلم سوخت که عرفی
جویای رموز است ولی بیهده یاب است ۷