غزل ۳۷ - صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت
غم روغن تلخی به چراغ دل ما ریخت ۱

ساقی چو می عشق تو می کرد به ساغر
هر صاف که آید به ایاغ دل ما ریخت ۲

هر گرد ملالی که برفتند ز دل ها
عشقت همه بر روی فراغ دل ما ریخت ۳

فریاد که هر دل که به دیوار غم او
بر کوفت سری چون ز دماغ دل ما ریخت ۴

آبی که بنوشید خضر، وه، که ز مژگان
در بادیه غم به سراغ دل ما ریخت ۵

این گریه که برگشت به دل از ره دیده
صد دانه ی الماس به داغ دل ما ریخت ۶

عرفی جگر افشان نبود ناله ی هر دل
این برگ ز گلدسته ی باغ دل ما ریخت ۷