غزل ۴ - به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را
که جان ز شرم نماید ز آستین ما را ۱

نظر به حال دل آن پر غرود نگشاید
که سیر دیده نبیند متاع یغما را ۲

امید مغفرتت بس مرا که هم امروز
که می کشد غمت انتقام فردا را ۳

به این جمال چو آیی برون به معجز عشق
ز کام خلق برم لذت تماشا را ۴

لبت به خنده مرا می کشد، چه بد بختم
که داده خوی اجل، بخت من مسیحا را ۵

چو یوسفم گذرد در بهشت بر صف حور
نشان دهم به تو هر گام صد زلیخا را ۶

اگر اجازت عرفی اشاره فرماید
تهی کنم ز گهر گنج رمز ایما را ۷