این شعر از عرفی شیرازی بیانگر تضاد بین آرزوهای بلند و واقعیت‌های تلخ زندگی است. شاعر به مقایسه‌ی بین امیدها و آرزوهای زیبا (مانند عیش، باغ، جوانی) با واقعیت‌های سخت و ناامیدکننده (مانند دل خراب، کباب شدن طایر، از دست رفتن جوانی) می‌پردازد. همچنین، او به تناقض بین معنویات (خلوت شیخ، کعبه) و لذات مادی (شراب) اشاره می‌کند و در نهایت، از عشق و بلندهمتی سخن می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از اشارات مانند شراب و مفاهیم انتزاعی مانند بلندهمتی نیاز به درک و تجربه‌ی بیشتری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
غزل ۱ - امید عیش کجا و دل خراب کجا
هوای باغ کجا، طایر کباب کجا ۱
به می نشاط جوانی به دست نتوان کرد
سرور باده کجا، نشأ شباب کجا ۲
به ذوق کلبه ی رندان کجاست خلوت شیخ
حریم کعبه ی خلوت کجا، شراب کجا ۳
بلای دیده و دل را ز پی شتابانم
کسی نگویدم ای خان و مان خراب کجا ۴
بلند همتی ذره داع می کندم
وگر نه ذره کجا، مهر آفتاب کجا ۵
نوای عشق ابد می سرود عرفی دوش
کجاست مطرب و آهنگ این رباب کجا ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
