شاعر در این شعر از شراب و موسیقی به عنوان ابزاری برای رهایی از غم و اندیشه و رسیدن به وحدت و همدلی سخن میگوید. او از عشق و مستی به عنوان راهی برای رهایی از محدودیتهای عقل و رسیدن به حالتی از بیخودی و وحدت با جهان صحبت میکند. همچنین، شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که میتواند انسان را از قید و بندهای دنیوی رها کند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۶۴۸ - ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم
میِ گُلْرنگ بِدِه تا همه یکرنگ شویم ۱
صورتِ لُطفِ سَقَی اللّه تویی در دو جهان
رُخِ مَیْرنگ نِما تا هَمِگان دَنگ شویم ۲
باده مَنسوخ شود چون به صِفَت باده شویم
بَنگ مَنسوخ شود چون هَمِگی بَنگ شویم ۳
هین که اندیشه و غَمْ پَهْلویِ ما خانه گرفت
باده دِهْ تا که ازو ما به دو فَرسنگ شویم ۴
مُطربا بَهرِ خدا زَخْمهٔ مَستانه بِزَن
تا زِ زَخْمهیْ خوشِ تو، ساخته چون چَنگ شویم ۵
مَجْلِسِ قیصرِ روم است بِدِه صَیقلِ دل
تا که چون آیِنِهٔ جانْ همه بیزنگ شویم ۶
یک جهانْ تَنگدل و ما زِ فَراخیِّ نَشاط
یک نَفَس عاشقِ آنیم که دلْتنگ شویم ۷
دشمنِ عقل کِه دیدهست کَزْ آمیزشِ او
همه عقل و همه عِلْم و همه فَرهنگ شویم ۸
شَمسِ تبریز چو در باغِ صَفا رو بِنِمود
زود در گَردنِ عشقَش همه آونگ شویم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.