غزل ۱۳۷۸ - ز شرم عشق فلکها به خاک روکردند

ز شرم عشق فلکها به خاک روکردند
دمی که‌چشم گشودند سر فروکردند ۱

هوای قصر غنا خفت پا به دامن عذر
کمندها همه بر عزم چین غلو کردند ۲

خرد به صد طلب آیینهٔ جنون پرداخت
که چشم شخص به تمثال روبروکردند ۳

به وهم باده حریفان آگهی پیما
دل‌گداخته در ساغر و سبوکردند ۴

قیامت است‌ که در بحر بی‌کنار عدم
ز خود تهی‌شدگان کشتی آرزو کردند ۵

کسی به معبد خجلت چه سجده پیش برد
جبین به سیل عرق رفت تا وضو کردند ۶

علاج چاک‌گریبان به جهد پیش نرفت
سرنگون شده را بخیهٔ رفو کردند ۷

به حُکم عجز همه نقشبند اوهامیم
شکست چینی ما صرف‌ کلک مو کردند ۸

سواد نسخهٔ بینش خموشی انشا بود
به جای چشم همه سرمه درگلو کردند ۹

دماغ سیرچمن سوخت در طبیعت عجز
به خاک از آبله آبی زدند و بوکردند ۱۰

ز دورباش ادب غیرتی معاینه شد
که محرمان همه خود را خیال او کردند ۱۱

تلاش خلق ز علم و عمل دری نگشود
مآل‌کار چوبیدل به هیچ خوکردند ۱۲