غزل ۱۳۷۲ - حسرت زلف توام بود شکستم دادند

حسرت زلف توام بود شکستم دادند
وصل می‌خواستم آیینه به دستم دادند ۱

بیخود شیوهٔ نازم که به یک ساغر رنگ
نُه فلک گردش از آن نرگس مستم دادند ۲

دل خون‌ گشته‌ که آیینهٔ درد است امروز
حیرتی بود که در روز الستم دادند ۳

صد چمن جلوه ببالد زغبارم تا حشر
گه به جولان تویی رنگ شکستم دادند ۴

فال جولان چه زنم قطرهٔ ‌گوهر شده‌ام
آنقدر جهد که یک آبله بستم دادند ۵

بهر تسلیم غبار به هوا رفتهٔ من
سجده‌ کم نیست به هرجاکه نشستم دادند ۶

چه توان ‌کرد که در قافلهٔ عرض نیاز
جرس آهنگ دل ناله‌پرستم دادند ۷

نه فلک دایرهٔ مرکزتسلیم من است
دستگاه عجب از همت پستم دادند ۸

ناوک همتم از جوشن اسباب‌گذشت
به تغافل چقدر صافی شستم دادند ۹

بیدل از قسمت تشریف ازل هیچ مپرس
اینقدر دامن آلوده که هستم دادند ۱۰