غزل ۱۳۶۸ - دنیا وتلاش هوس بی‌خبری چند

دنیا وتلاش هوس بی‌خبری چند
پیچید هوای کف خاکی به سری چند ۱

هنگامهٔ اسباب ز بس تفرقه‌ساز است
غربال کنی بحر که یابی گهری چند ۲

بی‌رنج تک و دو نتوان آبله بستن
سر چیست به غیر ازگره دردسری چند ۳

محمل‌کش این قافله نیرنگ حواس است
در خانه روانیم بهم همسفری چند ۴

از عالم تحقیق مگویید و مپرسید
تنک است ره خانه ز بیرون دری چند ۵

صورتگر آیینهٔ نازند درین بزم
چون دستهٔ نرگس به چمن بی‌بصری چند ۶

با لعل تو کس زهره ی یاقوت ندارد
بگذار همان سنگ تراشد جگری چند ۷

تنها دل آزردهٔ ما شکوه‌نوا نیست
هربیضه‌که بشکست برون ریخت پری چند ۸

در وادی ناکامی ما آبله‌پایان
هرنقش قدم ساخته با چشم تری چند ۹

کو گوش که کس بر سخنم فهم گمارد
مغرور نواسنجی خویشندکری چند ۱۰

خواب عدمم تلخ شد از فکر قیامت
فریاد ز فریاد خروس سحری چند ۱۱

از صومعه بازآکه ز عمامه و دستار
سرمی‌کشد آنجا الم پشت خری چند ۱۲

با خلق خطاب تو ز تحقیق نشاید
ای بی‌خرد افسانهٔ خود با دگری چند ۱۳

بپدل ته‌گردون به غبار تک و پو رفت
چون دانه به غربال‌، سر دربه‌دری چند ۱۴