شاعر در این شعر عاشقانه، عشق و وابستگی خود به معشوق را بیان میکند. او معشوق را تنها یار و آرامشبخش خود میداند و تأکید میکند که جز عشق او چیزی نمیخواهد. شاعر زیبایی و لطافت معشوق را ستایش کرده و خود را کاملاً به او وابسته میداند.
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است برای سنین پایینتر پیچیده به نظر برسد.
غزل ۱۶۱۷ - بت بینقش و نگارم جزتو یار ندارم
تویی آرامِ دلِ من مَبَر ای دوست قَرارم ۱
زِجَفایِ تو حَزینم جُزِعشقت نَگُزینم
هَوَسی نیست جُز اینم جُز ازین کار ندارم ۲
تو به رُخسارْ چو ماهی چه لَطیفیّ و چه شاهی
تو مرا پُشت و پناهی زِتو آراسته کارم ۳
جُزِعشقَت نَپَذیرم جُزِزُلفِ تو نگیرم
که دَرین عَهد چو تیرم که برین چَنگْ چو تارم ۴
تَنِ ما را همه جان کُن همه را گوهرِ کان کُن
زِ طَرَب چَشمه رَوان کُن به سویِ باغ و بهارم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.