این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از سکوت خود در برابر آتش عشق و غمهای پنهانش میگوید و احساسات خود را در قالب استعارهها و تصاویر شاعرانه بیان میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شاعرانه ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۶۱۴ - بزن آن پردهٔ دوشین که من امروز خموشم
زِ تَفِ آتشِ عشقت منِ دِلْسوز خَموشَم ۱
مَنَم آن باز که مَستم زِ کُلَهبَسته شُدسْتم
زِ کُلَه چَشمْ فَرازم زِ کُلَهدوز خَموشَم ۲
زِ نِگارِ خوشِ پنهان زِ یکی آتشِ پنهان
چو دلْافروخته گشتم زِ دِلْفروز خَموشَم ۳
چو بِدیدم که دَهانَم شُد غَمّازِ نَهانَم
سُخَنِ فاش چه گویم که زِ مَرموز خَموشَم ۴
به رَهِ عشقْ خیالش چو قَلاووزِ من آمد
زِ رَهَش گویم لیِکن زِ قَلاووز خَموشَم ۵
زِ غَمْ افروخته گشتم به غَمْ آموخته گشتم
زِ غَم اَر ناله بَرآرَم زِ غَمآموز خَموشَم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.