خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، تصاویر زیبایی از مستی، موسیقی، و طبیعت ارائه می‌دهد. با استفاده از استعاره‌های پیچیده، شاعر به مفاهیمی مانند قدرت، سفر، حیرت، و نیرنگ اشاره می‌کند. اجزای طبیعت مانند گل و طاووس به‌عنوان نمادهایی از زیبایی و فریب به‌کار رفته‌اند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم فلسفی دارد.
غزل ۱۲۶۸ - نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ میجوشد
نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ میجوشد
نوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد ۱
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارد
اگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد ۲
جهان را بی‌تأمّل کرده‌ای نظاره زین غافل
که این حیرت‌فزا از سینه‌های تنگ می جوشد ۳
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایش
غباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد ۴
نوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد ۱
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارد
اگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد ۲
جهان را بی‌تأمّل کرده‌ای نظاره زین غافل
که این حیرت‌فزا از سینه‌های تنگ می جوشد ۳
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایش
غباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۶۷ - رضاعت از برم چندانکه گردم پیر میجوشد
گوهر بعدی:غزل ۱۲۶۹ - حال دل از دوری دلبر نمی‌دانم چه شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
