غزل ۱۶۱۱ - مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارم

مَکُن ای دوست غَریبَم سَرِ سودایِ تو دارم
من و بالایِ مَناره که تَمَنّایِ تو دارم ۱

زِتو سَرمَست و خُمارم خَبَر از خویش ندارم
سَرِ خود نیز نَخارَم که تَقاضایِ تو دارم ۲

دلِ من روشن و مُقْبِل زِچه شد با تو بگویم
که دَرین آیِنِهٔ دل رُخِ زیبایِ تو دارم ۳

مَکُن ای دوست مَلامَت بِنِگَر روزِ قیامَت
همه موجَم همه جوشَم دُرِ دریایِ تو دارم ۴

مَشِنو قولِ طَبیبان که شِکَر زاید صَفْرا
به شِکَر دارویِ من کُن چه که صَفْرایِ تو دارم ۵

هَله ای گُنبَدِ گَردون بِشِنو قَصّه‌ام اکنون
که چو تو هَمرَهِ ماهَم بَر و پَهنایِ تو دارم ۶

بَرِ دَربانِ تو آیَم نَدَهد راه و بِرانَد
خَبَرش نیست که پنهان چه تماشایِ تو دارم ۷

زِ دَرَم راه نباشد زِ سَرِ بام و دَریچه
سَتَرَاللّه عَلَیْنا چه عَلالایِ تو دارم ۸

هَله دَربانِ عَوان­‌خو مَدِهَم راه و سَقَط گو
چو دَفَم می­‌زَن بر رو دَف و سُرنایِ تو دارم ۹

چو دَف از سیلیِ مُطرب هُنَرم بیش نِمایَد
بِزَن و تَجربه می­‌‎کُن همه هَیهایِ تو دارم ۱۰

هَله زین پس نَخروشَم نکُنم فِتْنه نَجوشَم
به دِلَم حُکْم کِه دارد دلِ گویایِ تو دارم ۱۱