غزل ۱۲۴۰ - مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد

مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد
نقاش رنگ هرچه‌ کشد بال می‌کشد ۱

واماندگی به قافلهٔ اعتبار نیست
پیش است هرچه شمع ز دنبال می‌کشد ۲

نگسستنی‌ست رشتهٔ آمال زیر چرخ
چندین‌کلاوه مغزل این زال می‌کشد ۳

سنگ همه به خفت فرسودگی ‌کم است
قنطار رفتهرفته به مثقال می‌کشد ۴

از ریش و فش مپرس ‌که تا قید زندگی‌ست
زاهد غم سلاسل و اغلال می‌کشد ۵

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند
فطرت هنوز از قلمم نال می‌کشد ۶

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی‌ست
صیقل به دوش آینه تمثال می‌کشد ۷

موقع‌شناس محفل آداب حسن باش
ننگ خطست مو که سر از خال می‌کشد ۸

معشوقی از مزاج نفس کم نمی‌شود
پیری ز قد خم شده خلخال می کشد ۹

بی‌مایهٔ غنا نتوان شد حریف فقر
ادبار نیز همت اقبال می‌کشد ۱۰

بیدل تلاش‌گر مرو وادی جنون
تب می‌کند گر آبله تبخال می‌کشد ۱۱