غزل ۱۲۳۷ - هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد

هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد
از رگ یاقوت صهبا می‌کشد ۱

بسکه مخمور خیالت رفته‌ایم
آمدن خمیازهٔ ما می‌کشد ۲

نازش ما بیکسان بر نیستی‌ست
خار و خس از شعله بالا می‌کشد ۳

شوق تا بر لب رساند ناله‌ای
گرد دل دامان صحرا می‌کشد ۴

می‌رویم‌از خویش‌وخجلت می‌کشیم
ذوق آغوش که ما را می‌کشد ۵

عشق خونخوار از دم تیغ فنا
دست احسان بر سر ما می‌کشد ۶

خودگدازی ظرف پیدا کردن است
اشک دریاها به مینا می‌کشد ۷

عمرها شد پای خواب‌آلود من
انتقام از سعی بیجا می‌کشد ۸

نی نشان دارم نه نام اما هنوز
همت ‌من ‌ننگ عنقا می‌کشد ۹

می‌گریزم از اثرهای غرور
اشک هر جا سرکشد پا می‌کشد ۱۰

محو عشق ازکفر و ایمان فارغ‌ست
خانهٔ حیرت تماشا می‌کشد ۱۱

بید‌ل از لبیک و ناقوسم مپرس
عشق درگوشم نواها می‌کشد ۱۲