غزل ۱۱۱۴ - تا ساز نفسها کم مضراب نگیرد

تا ساز نفسها کم مضراب نگیرد
آهنگ جنون دامن آداب نگیرد ۱

عاشق‌ که بنایش همه بر دوش خرابی‌ ست
چون دیده چرا خانه به سیلاب نگیرد ۲

بر پای توگر باز شود دیده مخمل
چون آینه هرگز خبر از خواب نگیرد ۳

چون ریگ روان در سفر دشت توکل
باید قدح آبله هم آب نگیرد ۴

بی‌کینه‌ام از خلق به رنگی‌که چو یاقوت
مو از اثر آتش من تاب نگیرد ۵

درویشی‌ من سرخوش صهبای تسلی است
ساحل قدح از گردن‌ گرداب نگیرد ۶

زین خواب گمان وا نشود چشم یقینت
ازتیغ اجل تا به‌گلو آب نگیرد ۷

غفلت به‌کمین دم پیری‌ست حذرکن
کزپرتو صحبت به شکر خواب نگیرد ۸

آخربه‌گهر محو شود پیچ وخم موج
تا چند دل از عالم اسباب نگیرد ۹

بیدل به عبادتکدهٔ عجزپرستی
جز نقش‌کف پای تو محراب نگیرد ۱۰