غزل ۱۱۰۸ - پای طلب دمی‌که سر از دل برآورد

پای طلب دمی‌که سر از دل برآورد
چون تار شمع جاده ز منزل برآورد ۱

چون سایه خاک مال تلاش فسرده‌ام
کو همتی ‌که پایم ازین گل برآورد ۲

دل داغ ریشه‌ای‌ست‌که هرگه نموکند
چون شمع ازتوقع حاصل برآورد ۳

خط غبار من‌که رساند به‌کوی یار
این نامه را مگرپر بسمل برآورد ۴

هرجا رسد نوید شهیدان تیغ عشق
آغوش سر ز زخم حمایل برآورد ۵

جون شمع لرزه در جگر از ترزبانی‌ام
ای شیوه‌ام مباد ز محفل برآورد ۶

در وادیی‌ که غیرت لیلی درد نقاب
مجنون سربریده زمحمل برآورد ۷

ضبط خودت بن است غم خلق هرزه چند
گوهرمحیط را به چه ساحل برآورد ۸

بنیاد این خرابه به آبی نمی‌رسد
تاکی‌کسی عرق‌کند وگل برآورد ۹

بر آستان رحمت مطلق بریدنی‌ست
دستی‌که مطلب از لب سایل برآورد ۱۰

بید‌ل نفس‌گر از در ابرام بگذرد
عشقش چه ممکن است‌که از دل برآورد ۱۱