غزل ۱۰۸۷ - از تغافل زدنی ترک سبب بایدکرد

از تغافل زدنی ترک سبب بایدکرد
روز خود را به غبار مژه شب باید کرد ۱

گرد وارستگی‌هکوی فنا باید بود
خاک در دیدهٔ اندوه ظرب باید کرد ۲

همچو آیینه اگر دست دهد صافی دل
جوهر ناطقه شیرازهٔ لب باید کرد ۳

کهنه مشق خط امواج سرابیم همه
عینک از آبلهٔ پای طلب باید کرد ۴

اشک اگر شیشه از این دست بهم برچیند
مژه را روکش بازار حلب باید کرد ۵

تا شودطبع توآیینهٔ تحقیق وفا
خلق را صیقل زنگار غضب باید کرد ۶

دم صبحی مگر افسون تباشیر دمد
شمع ما را همه شب خدمت تب باید کرد ۷

دیده‌ای را که چمن‌پرور دیدار تو نیست
به تماشای‌گل و لاله ادب باید کرد ۸

آنقدر شیفتهٔ نرگس خمّار توام
که‌.ز خاکم به قدح آب عنب باید کرد ۹

یک تحیر دو جهان در نظرت می‌سوزد
آتش از خانهٔ آیینه طلب بایدکرد ۱۰

دل و دانش همه در عشق بتان باید باخت
خویش را بیدل دیوانه لقب بایدکرد ۱۱