غزل ۱۰۶۸ - مکتوب من به هرکه برد باد می‌برد

مکتوب من به هرکه برد باد می‌برد
تا یاد کس رسیدنم از یاد می‌برد ۱

پرواز رنگ من اگر آید به امتحان
مانی شکست خامه به بهزاد می‌برد ۲

در دیر پا بر آتشم از کعبه سر به سنگ
دیگر کجایم این دل ناشاد می‌برد ۳

از حرف و صوت جوهر تحقیق رفته گیر
آیینه تا نفس زده‌ای باد می‌برد ۴

این پیکری‌که تیشهٔ تدبیر جانکنی است
ما را همان به تربت فرهاد می‌برد ۵

تا گردی از خرام تو باغ تصورست
شوق از خودم به سایهٔ شمشاد می‌برد ۶

یک موج اگر عنان گسلد سیل‌ گریه‌ام
از خاک هند دجله به بغداد می‌برد ۷

هرچند دل ز شرم خیال‌ات عرق کند
یک شیشه خانه عرض پریزاد می‌برد ۸

در آتشم فکن که سپند فسرده‌ام
تا سرمه نیست زحمت فریاد می‌برد ۹

بیدل بنال ورنه درین دامگاه یأس
خاموشی‌ات ز خاطر صیاد می‌برد ۱۰