غزل ۱۰۵۹ - خاکستری نماند ز ما تا هوا برد

خاکستری نماند ز ما تا هوا برد
دیگر کسی چه صرفه ز تاراج ما برد ۱

نقش مراد مفت حریفی کزین بساط
چون شعله رنگ بازد و داغ وفا برد ۲

آسوده جبهه‌ای که درین معبد هوس
چون شمع سجده بر اثر نقش پا برد ۳

آخر به درد و داغ‌گره‌گشت پیکرم
صد گوی اشک یک مژه چوگان ‌کجا برد ۴

سیل بنای موج همان زندگی بس است
بگذارتا غبار من آب بقا برد ۵

زبن خاکدان دگر چه برد ناتوان عشق
خود را مگر هلال به پشت دو تا برد ۶

محروم دامن تو غبار نیاز من
صد صبح چاک سینه به دوش هوا برد ۷

چشمی که از غبار دلش نیست عبرتی
یارب ‌که التجا به در توتیا برد ۸

حسن قبول جعوه‌کمین بهانه‌ایست
کو دل که جای آینه دست دعا برد ۹

زاهد ز سبحه نعل یقینت در آتش است
درکعبه راه دیر گرفتی خدا برد ۱۰

کو قاصدی که در شکن دام انتظار
پیغامی از تو آرد و ما را ز ما برد ۱۱

هرکس به دیر وکعبه دلیلش بضاعتی است
بیدل به جز دلی‌که نداردکجا برد ۱۲