غزل ۹۱۹ - شوق تو به مشت پرم آتش زد و سر داد

شوق تو به مشت پرم آتش زد و سر داد
پرواز من آیینهٔ امکان به شرر داد ۱

از یک مژه شوقی که به آن جلوه ‌گشودم
بر هر بن مو حیرتم آغوش دگر داد ۲

صد چاک زد آیینه ز جوهر به‌ گرببان
اظهارکمال اینقدرم داد هنر داد ۳

ما بیخبران رنگ اثر باخته بودیم
از رفتن دل‌گرد خرام که خبر داد ۴

شب مصرعی از خاطر من‌ گشت فراموش
حسرت چقدر یادم از آن موی کمر داد ۵

ضبط نفسم قابل دیدار برآورد
آن ریشه که دل کاشته بود آینه برداد ۶

زان صبح بناگوش جنون ‌کرد نسیمی
هر موج ازبن بحر گریبان به گهر داد ۷

یک ذره ندیدم که به طاووس نماند
نیرنگ خیالت به هزار آینه پر داد ۸

از بس عرق‌آلود تمنای تو مردم
چون ابر غبارم به هوا جبههٔ تر داد ۹

عمری زتحیر زدم آیینه به صیقل
تا دقت فکرم مژه خواباند و نظر داد ۱۰

بیدل چمنستان وفا داغ طرب بود
رنگم به شکستی زد و پرواز سحر داد ۱۱