این متن بیانگر هویت و ویژگیهای شاعرانه و عرفانی است که در آن شاعر خود و همراهانش را به عناصر طبیعی و نمادین مانند گل، آب، ابر، ماه، لوح، قلم، تیر و طره تشبیه میکند. این اشعار نشاندهندهی عظمت، زیبایی و قدرت معنوی است که فراتر از ظواهر مادی قرار دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با نمادهای ادبی و عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۱۵۷۵ - ما شاخ گلیم نی گیاهیم
ما شیوه تَرّ و تازه خواهیم ۱
اِشْکوفه باغِ آسْمانیم
نُقل و میِ مَجْلِسِ اِلهیم ۲
ما جویْ نِهایم بلکه آبیم
ما ابر نِهایم بلک ماهیم ۳
لوح و قَلَمیم نی حُروفیم
تیغ و عَلَمیم نی سپاهیم ۴
هم خَسته غَمْزه چو تیریم
هم بَسته طُرّه سیاهیم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.