غزل ۸۴۷ - بی‌روی تو مژگان چه نگارد به سرانگشت

بی‌روی تو مژگان چه نگارد به سرانگشت
چشمی‌ست‌که باید به در آرد به سرانگشت ۱

چون نی زتنگ مایگی درد به تنگیم
تا چند نفس ناله شمارد به سرانگشت ۲

شادم‌که به زحمتکدهٔ عالم تدبیر
بی‌ناخنی‌ام عقده ندارد به سرانگشت ۳

مشق خط بی‌پا و سرم‌سبحه شماری‌ست
کاش آبله‌ای نقطه گذارد به سرانگشت ۴

در طبع جهان حرکت بی‌خواست خراشید
آن کیست که اندیشه گمارد به سرانگشت ۵

از حاصل‌گل چیدن این باغ ندیدیم
جز ناخن فرسوده‌که دارد به سرانگشت ۶

عمری‌ست‌که دررنگ چمن شور شکستی‌ست
کو غنچه‌که‌گل‌گوش شمارد به سرانگشت ۷

از معنی زنهار من آگاه نگشتی
تا چند چو شمع آینه‌کارد به سرانگشت ۸

تقلید محال است برد لذت تحقیق
نعمت چو زبان بر نگوارد به سرانگشت ۹

ای بیکسی این بادیهٔ یأس ندارد
خاری که سر آبله خارد به سرانگشت ۱۰

بیدل ز جهان محو شد آثار مروت
امروز به جز موکه‌گذارد به سرانگشت ۱۱