غزل ۸۲۹ - امشب که به دل حسرت دیدارکمین داشت

امشب که به دل حسرت دیدارکمین داشت
هر عضو چو شمعم نگهی بازپسین داشت ۱

کس وحشتت از اسباب تعلق نپسندید
دامن نشکستن چقدر چین جبین داشت ۲

از وهم مپرسید که اندیشهٔ هستی‌
در خانهٔ خورشید مرا سایه‌نشین داشت ۳

هر تجربه‌کاری که درتن عرصه قدم زد
سازدل جمع آن طرف ملک یقین داشت ۴

عمری‌ست که در بندگداز دل خویشیم
ما را غم ناصافی آیینه بر این داشت ۵

چون سایه به جز سجده مثالی ننمودیم
همواری ما آینه در رهن جبین داشت ۶

در قد دو تا شد دو جهان حرص فراهم
زین حلقه‌کمند امل آرایش چین داشت ۷

از پردهٔ دل رست جهان لیک چه حاصل
آیینه نفهمیدکه حیرت چه زمین داشت ۸

با این همه حیرت به تسلی نرسیدیم
فریاد که آبینهٔ ما خانهٔ زین داشت ۹

آفاق تصرفکدهٔ شهرت عنقاست
جز نام نبود آن‌که جهان زیر نگین داشت ۱۰

بیدل سراین رشته به تحقیق نپیوست
در سبحه و زنار جهانی دل و دین داشت ۱۱