شاعر در این شعر از عشق و علاقهاش به معشوق سخن میگوید. او بیان میکند که بدون مهر معشوق، حتی گلها نیز برایش خار میشوند و در نبود او، مانند موجی بیقرار است. شاعر خود را در اختیار معشوق میداند و از غمهایش سخن میگوید، اما در عین حال، عشقش را آشکار میداند و منتظر نشانهای از بهار (رهایی و شادی) است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۵۶۲ - گر ناز تو را به گفت نارم
مِهرِ تو درونِ سینه دارم ۱
بیمِهرِ تو گَر گُلی بِبویَم
در حالْ بِسوز هَمچو خارم ۲
ماننده ماهی اَرْ خَموشَم
چون موج و چو بَحرْ بیقَرارم ۳
ای بر لبِ من نَهاده مُهری
می کَش تو به سویِ خودْ مِهارم ۴
مَقصودِ تو چیست؟ من چه دانم؟
دانم که من اَنْدَرین قِطارم ۵
نُشْخوارِ غَمَت زَنَم چو اُشْتُر
چون اُشْتُرِ مَست کَفْ بَرآرم ۶
هر چند نَهان کُنم نگویم
در حَضرتِ عشق آشکارم ۷
ماننده دانه زیرِ خاکَم
موقوفِ اشارتِ بَهارم ۸
تا بیدَمْ خود زَنَم دَمی خوش
تا بیسَر خود سَری بِخارم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.