غزل ۷۶۷ - جای آرام به وحشتکدهٔ عالم نیست

جای آرام به وحشتکدهٔ عالم نیست
ذره‌ای نیست‌که سرگرم هوای رم نیست ۱

گره باد بود دولت هستی چو حباب
تا سلیمان نفسی عرصه دهد خاتم نیست ۲

چمن ازغنچه به‌هر شاخ سرشکش‌گره است
مژهٔ اهل طرب هم به جهان بی‌نم نیست ۳

هیچ دانا نزند تیشه به پای آرم
از بهشت آنکه برون آمده‌است آدم نیست ۴

گو بیا برق فرو ریز به‌کشت دو جهان
عکس اگر محوشد آیینهٔ ما را غم نیست ۵

رشته‌واری نفس سوخته افروخته‌ایم
شمع در خلوت بیداری دل محرم نیست ۶

گر جهان ناز بر اسباب فزونی دارد
بهر سامان‌کمی ذرهٔ ما هم‌کم نیست ۷

اینقدر وهم ز آغوش نگه می‌بالد
دیده هرگه مژه آورد به هم عالم نیست ۸

چشم بر موج خطت دوختن از ساده‌دلی‌ست
رشته‌های رگ‌گل راگره شبنم نیست ۹

عدم سایه ز خورشید معین‌گردید
گرتوشوخی نکنی هستی ما مبهم‌نیست ۱۰

بیدل از بس به‌گرفتاری دل خوکردیم
بی‌غم دام و قفس خاطرما خرم نیست ۱۱