غزل ۶۴۸ - دل از بهار خیال توگلشن رازست

دل از بهار خیال توگلشن رازست
نگه به یاد جمالت بهشت‌پردازست ۱

خیال مرهم‌کافورگل فروش مباد
به روی تیغ توام چشم زخم دل بازست ۲

توبرق جلوه‌، نگه دشمنی‌،‌کسی چه‌کند
شکست آینهٔ حسن‌، مستی نازست ۳

گداختم زتحیرکه چشم آینه هم
بهار حسن تو را شبنم نظربازست ۴

می‌ام چو نکهت‌گل جوهر هواگردید
هنوز شیشهٔ رنگم شکستن آغازست ۵

لبی‌که خنده در او خون شود لب میناست
رگی‌که نیش به دل می‌زند رگ سازست ۶

سخاست نشئهٔ شهرت کرم‌نژادان را
گشاده دامنی ابر، بال پروازست ۷

فریب عجز مخور ازپر شکستهٔ رنگ
که درگرفتن پرواز چنگل بازست ۸

ز پیچ و تاب نفس سوز دل توان دانست
زبان دود به اسرار شعله غمازست ۹

ندانم این همه حرف جنون‌که می‌کوبد
که‌گوش حلقهٔ زنجیر ما پر آوازست ۱۰

توان ز بیخودی‌ام‌کرد سیر عالم حسن
شهید عشقم و خونم قلمرونازست ۱۱

نهال‌گلشن قدر سخنوری بیدل
به قدر معنی برجسته گردن‌افرازست ۱۲