غزل ۶۳۳ - مرا به آبلهٔ پا چه مشکل افتادست

مرا به آبلهٔ پا چه مشکل افتادست
که تا قدم زده‌ام پای بر دل افتادست ۱

به قدر سعی دراز است راه مقصد ما
وگرنه در قدم عجز منزل افتادست ۲

نفس نمانده و من می‌کشم کدورت جسم
گذشته لیلی وکارم به محمل افتادست ۳

امید گوهر دیگر ازین محیط کراست
همین بس است‌که‌گردی به ساحل افتادست ۴

چو سروگرچه نداربم طواف آزادی
رسیده‌ایم به پایی که در گل افتادست ۵

تو درکناری و ما بیخبر، علاجی نیست
فروغ شمع تو بیرون محفل افتادست ۶

به غیر نفی چه اثبات می‌توان‌کردن
طلسم هستی ما سخت باطل افتادست ۷

زسنگ جوش شرر بین و ناله خرمن کن
که زیر خاک هم آتش به حاصل افتادست ۸

تبسم که به خون بهار تیغ کشید
که خنده بر لب‌گل نیم بسمل افتادست ۹

نه نقش پاست‌ که در وادی طلب پیداست
ز کاروان جرسی چند بیدل افتادست ۱۰