خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از رها کردن طمع به یار با دندان‌های سیمین سخن می‌گوید و بیان می‌کند که پروین (ستاره) از چشمانش شب و روز می‌بارد. او از غریو و ناله‌هایش مانند رعد و غرش سخن می‌گوید و احساس غربت و اندوه خود را بیان می‌کند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی قدیمی نیاز به درک ادبی نسبتاً بالایی دارد.
شماره ۴۲ - سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع
سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع
سزد که او نکند طمع ِ پیردندان کَرو
سزد که پروین بارد دو چشم من شب و روز
کنون کزین دو شب من شعاع برزد پَرو
غریب نایدَش از من غریو گر شب و روز
به ناله رعد ِ غریوانم و به صورت غَرو
سزد که او نکند طمع ِ پیردندان کَرو
سزد که پروین بارد دو چشم من شب و روز
کنون کزین دو شب من شعاع برزد پَرو
غریب نایدَش از من غریو گر شب و روز
به ناله رعد ِ غریوانم و به صورت غَرو
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱ - آراسته کردند به پروین دو شب من
گوهر بعدی:شماره ۴۳ - نان سیاه و خوردی بی چَربو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
