این شعر از عشق و تجدید حیات سخن میگوید. شاعر از بازگشت به عشق و زیباییهای طبیعت و زندگی میسراید و از آموختن مسلمانی و کسب گوهرهای معنوی از دل سختیها و غمها سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامین عشق، معنویت و تجدید حیات ارتباط برقرار کنند.
غزل ۱۵۳۲ - بیا تا عاشقی از سر بگیریم
جهانِ خاک را در زَر بگیریم ۱
بیا تا نوبهارِ عشقْ باشیم
نَسیم از مُشک و از عَنْبَر بگیریم ۲
زمین و کوه و دشت و باغ و جان را
همه در حُلِّه اَخْضَر بگیریم ۳
دُکانِ نِعْمَت از باطِن گُشاییم
چُنینْ خو از درختِ تَر بگیریم ۴
زِ سِر خوردنْ درخت این بَرگ و بَر یافت
زِ سِرّ خویشْ بَرگ و بَر بگیریم ۵
زِ دل رَه بُردهاند ایشان به دِلْبَر
زِ دلْ ما هم رَهِ دِلْبَر بگیریم ۶
مُسلمانی بیاموزیم از وِیْ
اگر آن طُرّه کافَر بگیریم ۷
دلی دارد غَمَش چون سنگِ مَرمَر
ازان مَرمَر دو صد گوهر بگیریم ۸
چو جوشَد سنگِ او هفتاد چَشمه
سَبو و کوزه و ساغَر بگیریم ۹
کَمینه چَشمهاش چَشمیست روشن
که ما از نورِ او صد فَر بگیریم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.