حکایت ۱۶ - پارسایی بر یکی از خداوندان نعمت گذر کرد

پارسایی بر یکی از خداوندان نعمت گذر کرد که بنده‌ای را دست و پای استوار بسته عقوبت همی‌کرد. گفت: ای پسر همچو تو مخلوقی را خدای عز ّو جل اسیر حکم تو گردانیده است و تو را بر وی فضیلت داده شکر نعمت باری تعالی به جای آر و چندین جفا بر وی مپسند، نباید که فردای قیامت به از تو باشد و شرمساری بری.

بر بنده مگیر خشم بسیار
جورش مکن و دلش میازار ۱

او را تو به ده درم خریدی
آخر نه به قدرت آفریدی ۲

این حکم و غرور و خشم تا چند
هست از تو بزرگتر خداوند ۳

ای خواجهٔ ارسلان و آغوش
فرمانده خود مکن فراموش ۴

در خبر است از خواجهٔ عالم صلی الله علیه و سلم که گفت: بزرگترین حسرتی روز قیامت آن بود که یکی بندهٔ صالح را به بهشت برند و خواجهٔ فاسق را به دوزخ.

بر غلامی که طوع خدمت توست
خشم بی حد مران و طیره مگیر ۵

که فضیحت بود به روز شمار
بنده آزاد و خواجه در زنجیر ۶