متن دربارهٔ پارسایی است که به یکی از اربابان نعمت تذکر میدهد که با بندهاش با عدالت و مهربانی رفتار کند. او یادآوری میکند که قدرت و فضیلت او از جانب خداست و باید شکرگزار باشد، نه اینکه با جفا و ستم رفتار کند. همچنین اشاره میشود که در روز قیامت، کسانی که به بندگان ستم کردهاند، پشیمان خواهند شد و ممکن است جایگاهشان پایینتر از بندگانشان باشد.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و دینی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، بحث دربارهٔ عدالت، مسئولیتپذیری و عواقب اخروی اعمال، برای سنین پایینتر ممکن است پیچیده باشد.
حکایت ۱۶ - پارسایی بر یکی از خداوندان نعمت گذر کرد
بر بنده مگیر خشم بسیار
جورش مکن و دلش میازار ۱
او را تو به ده درم خریدی
آخر نه به قدرت آفریدی ۲
این حکم و غرور و خشم تا چند
هست از تو بزرگتر خداوند ۳
ای خواجهٔ ارسلان و آغوش
فرمانده خود مکن فراموش ۴
در خبر است از خواجهٔ عالم صلی الله علیه و سلم که گفت: بزرگترین حسرتی روز قیامت آن بود که یکی بندهٔ صالح را به بهشت برند و خواجهٔ فاسق را به دوزخ.
بر غلامی که طوع خدمت توست
خشم بی حد مران و طیره مگیر ۵
که فضیحت بود به روز شمار
بنده آزاد و خواجه در زنجیر ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.