راوی جوانی که در غرور خود سخت میراند، شبانگاه در پای کوهی سست میماند. پیرمردی ضعیف به او توصیه میکند که عجله نکند و صبر پیشه کند، زیرا گاه رفتن و نشستن بهتر از دویدن و شکستن است. او با مثال اسب تیزرو و شتر آرام، اهمیت پایداری و استمرار را یادآور میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند از این پندها بهره ببرند.
حکایت ۴ - روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم
پیرمردی ضعیف از پس کاروان همیآمد و گفت: چه نشینی که نه جای خفتن است؟
گفتم: چون روم که نه پای رفتن است؟!
گفت: این نشنیدی که صاحبدلان گفتهاند: رفتن و نشستن به که دویدن و گسستن.
ای که مشتاق منزلی مشتاب
پند من کار بند و صبر آموز ۱
اسب تازی دو تگ رود به شتاب
و اشتر آهسته میرود شب و روز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.