متن شامل دو حکایت است. در اولی، عالمی درباره نان وقف میگوید اگر نان برای جمعیت و صفا باشد حلال است، ولی اگر جمعیت برای نان باشد حرام است. در دومی، درویشی گرسنه در جمعی حاضر میشود و با شعری درباره گرسنگی خود، سفرهای میگیرد و سپس با شعری دیگر از صبر خود در برابر غذای بهتر میگوید.
محتوا شامل مفاهیم اخلاقی و ادبی است که برای درک کامل آنها، مخاطب نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد. همچنین، استفاده از شعر و ظرافتهای زبانی ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد.
حکایت ۳۵ - یکی را از علمایِ راسخ پرسیدند: چه گویی در نانِ وقف
گفت: اگر نان از بهرِ جمعیّتِ خاطر میستاند، حلال است و اگر جمع از بهرِ نان مینشیند، حرام.
نان از برایِ کنجِ عبادت گرفتهاند
صاحبدلان، نه کنجِ عبادت برای نان ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.