در محفلی یکی از بزرگان را با اوصاف زیبا میستودند و در توصیفش مبالغه میکردند. او سر برداشت و گفت: من آنم که خود میدانم. طاووس را به نقش و نگار زیبایش تحسین میکنند، اما او از پای زشت خود شرمسار است.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسال دشوار است. همچنین، استفاده از تمثیل و زبان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سن 15 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
حکایت ۸ - یکی را از بزرگان به محفلیاندر همیستودند
سر بر آورد و گفت: من آنم که من دانم.
کَفَیْتَ اَذَیً یا مَنْ یَعُدُّ مَحاسِنی
عَلانِیَتی هَذٰاٰ وَلَمْ تَدْرِ ما بَطَنْ ۱
شخصم به چشمِ عالمیان خوبمنظر است
وز خُبْثِ باطنم سرِ خجلت فتاده پیش ۲
طاووس را به نقش و نگاری که هست، خلق
تحسین کنند و او خجل از پای زشتِ خویش ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.