حکایت ۹ - یکی از ملوکِ عرب رنجور بود در حالتِ پیری

یکی از ملوکِ عرب رنجور بود در حالتِ پیری و امیدِ زندگانی قطع کرده، که سواری از در درآمد و بشارت داد که فلان قلعه را به دولتِ خداوند گشادیم و دشمنان اسیر آمدند و سپاه و رعیّتِ آن طرف به جملگی مطیعِ فرمان گشتند؛ ملک نفسی سرد بر آورد و گفت: این مژده مرا نیست دشمنانم راست یعنی وارثانِ مملکت.

بدین امید به سر شد، دریغ، عمرِ عزیز
که آنچه در دلم است از دَرَم فراز آید ۱

امیدِ بسته بر آمد ولی چه فایده زانک
امید نیست که عمرِ گذشته باز آید ۲

کوسِ رحلت بکوفت دستِ اجل
ای دو چشمم وداعِ سر بکنید ۳

ای کفِ دست و ساعد و بازو
همهْ تودیعِ یکدگر بکنید ۴

بر منِ اوفتاده دشمن‌کام
آخَر ای دوستان گذر بکنید ۵

روزگارم بشد به نادانی
من نکردم، شما حذر بکنید ۶