غزل ۶۱۵ - ز نقش پای تو کابینه ‌دار آینه است

ز نقش پای تو کابینه ‌دار آینه است
بساط روی زمین را بهار آینه است ۱

اگر ز جوهر آیینه نیست دام به دوش
چرا زروی تو حیرت شکار آینه است ۲

به یاد جلوه نظر باختیم لیک چه سود
که این‌گل از چمن انتظار آینه است ۳

به دستگاه صفا کوش‌ گر دلی داری
همین فروغ نظر اعتبار آینه است ۴

توان ز ساده‌دلی گشت نسخهٔ تحقیق
که خوب و زشت جهان در کنار آینه است ۵

به روی کار نیاید هنر ز صافدلان
که عرض جوهر خود زنگبار آینه است ۶

کدورت از دم هستی‌کشد دل آگاه
نفس به چشم تأمل غبار آینه است ۷

همه به شوخی تمثال چشم باخته‌ایم
و گر نه حسن برون از کنار آینه است ۸

مباش غرهٔ عشرت کنین تماشاگاه
تحیر آینه‌دار خمار آینه است ۹

سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید
نفس زآ به بنذ حصارآینه است ۱۰

ز نقشهای بد و نیک این جهان بیدل
دلی‌که صاف شود در شمار آینه است ۱۱