این شعر عرفانی و عاشقانه از بیدل دهلوی، به بیان حالات روحی و عرفانی شاعر می‌پردازد. او از عشق، حیرت، بی‌قراری، شوق و جنون سخن می‌گوید و از مفاهیمی مانند آیینه، غبار، باده و جاده به‌عنوان نمادهایی برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند. شاعر بر تسلیم و عشق تأکید دارد و از مدعیان می‌خواهد که مراقب باشند زیرا این عشق، آتشی است که دود آن می‌تواند هر کسی را فراگیرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند جنون و بی‌قراری روحی ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک کامل داشته باشند.
غزل ۵۷۹ - بسکه حرف مدعا نازک رقم افتاده است
نامه‌ام چون حیرت آیینه یکسر ساده است ۱
طینت عاشق نگردد از ضعیفی پایمال
گر فتد بر خاک حرفی بر زبان افتاده است ۲
نشئه‌ای دارد دماغ بیقراریهای من
پیچ و تاب بیخودان هم رنگ موج باده است ۳
گردباد شوقم و عمری‌ست در دشت جنون
خیمه‌ام چون‌چرخ بر سرگشتگی‌استاده است ۴
آهم و طرفی نمی‌بندم به الفتگاه دل
بی‌دماغیهای شوقم سر به صحرا داده است ۵
زینت ظاهر غبار معنی اسرار ماست
شیشهٔ رنگین حجاب آب و رنگ باده است ۶
در طلب بایدگذشت ازهرچه می‌آید به ییش
گر همه سرمنزل مقصود باشد جاده است ۷
گربودتسلیم سرمشق جبینت چون غبار
دامن هرکس‌که می‌آری به‌کف سجاده است ۸
وضع محویت تماشاخانهٔ نیرنگ‌کیست
یک جهان آیینه‌ام تا حیرتم رو داده است ۹
برق جولان آه بیدل یاس‌پرورد است و بس
الحذر ای مدعی این دود آتش‌زاده است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
