غزل ۵۷۰ - برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته است

برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته است
گردی ز دامن تپش دل نشسته است ۱

بی‌آفتاب وصل تو بخت سیاه ما
مانند سایه آینهٔ زنگ بسته است ۲

زاهد حذر ز مجلس مستان‌که موج می
صد توبه را به یک خم ابرو شکسته است ۳

در بزمگاه عشق هوس را مجال نیست
تا شعله‌گرم جلوه شود دود جسته است ۴

در خلوتی‌که حسن تو دارد غرور ناز
حیرت زچشم‌آینه بیرون نشسته است ۵

نومیدی‌ام ز درد سر آرزو رهاند
آسوده‌ام که رشتهٔ سازم گسسته است ۶

تا چند با درشتی عالم نساختن
این باغ را اگر ثمری هست خسته است ۷

آزاد نیستی همه‌گر بی‌نشان شوی
عنقا هم اززبان خلایق نرسته است ۸

ما لاف طاقت از مدد عجز می‌زنیم
پرواز ما چو رنگ به بال شکسته است ۹

آزاد ظالم از اثر دستگاه اوست
بیدل به خون نشستن خنجرزدسته است ۱۰