غزل ۱۴۹۶ - چه دیدم خواب شب، کامروز مستم؟

چه دیدم خوابْ شب، کِامْروز مَستم؟
چو مَجنونانْ زِ بَندِ عقلْ جَستم ۱

به بیداری مَگَر من خواب بینم
که خوابَم نیست تا این دَرد هستم ۲

مَگَر من صورتِ عشقِ حقیقی
بِدیدم خواب، کو را می‌پَرَستم؟ ۳

بیا، ای عشق کَنْدَر تشنْ چو جانی
به اِقْبالَت زِ حَبْس تَنْ بِرَستم ۴

مرا گفتی‌ بِدَر پَرده، دَریدَم
مرا گفتی‌ قَدَح بِشْکَن، شِکَستم ۵

مرا گفتی‌ بِبُر از جُمله یاران
بِکَندم از همه دلْ در تو بَستم ۶

مرا دل خسته کردی، جُرمَم این بود
که از مُژگانْ خیالَت را بِخَستم ۷

بِبَر جانِ مرا، تا در پَناهَت
دو دَستَک می‌زَنَم، کَزْ جان بَسَستم ۸

چه عالَم‌هاست در هر تارِ مویَت؟
بِیَفشانْ زُلف، کَزْ عالَم گُسَستم ۹

که در هفتم زمین با تو بُلندم
که در هفتم فَلَک،‌‌ بی‌‌رُوتْ پَستم ۱۰